รับมือไม่ไหวแล้ว “นักเรียนอาชีพ”
ขอย้ำนะครับว่า “นักเรียน” ไม่ใช่นักศึกษา เรียนเก่งเป็นบ้าเลย…
เราสอนอะไรไปก็เข้าใจนะ ทำได้เป็นเรื่องๆตามที่สอน ใช่…ก็รู้นี่ว่าต้องทำอย่างไรบ้าง เพราะพึ่งสอนไปเมื่อกี้(ยังไม่พ้นวัน) แต่พอถึงตอนหลังๆที่เค้าต้องใช้ความรู้ในเรื่องที่เราสอนไปนั้นมาประยุกต์ใช้ร่วมกันกับอีกหลายๆเร่ืองที่สอนผ่านไปแล้ว เค้าทำไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าอย่างนี้เรียกว่าอะไร เกิดอะไรขึ้นกับ พวกเค้าเหล่านั้น
เท่าที่สังเกตคือ เค้าจะทำเป็นเฉพาะในแบบที่เราสอน นอกเหนือจากนี้ หรือความคิดริเริ่มที่จะเอาความรู้เหล่านั้นไปประยุกต์ใช้ ไม่มีเลย สอนอย่างไร ก็เป็นแค่อย่างนั้น สอนการนำไปใช้ 3 แบบ ก็จะทำเป็นแค่ 3 แบบ ไม่เคยมีแบบที่ 4, 5, 6, … ตามมา
ที่มาเขียนก็ไม่ได้มาเยาะเย้ย หรือมาว่าอะไรหรอกนะ เรารู้สึกเสียใจกับการที่พวก “คุณ” ทำแบบนี้ ผมสอนอะไรไปคุณก็ทำเป็นว่าเข้าใจ ทั้งที่จริงๆแล้วคุณ “แอบท่อง” อยู่ในใจ ทำไมผมจะไม่รู้ แค่ทดสอบง่ายๆผมก็รู้แล้ว ผมเสียใจมาก ที่ผมทุ่มเท ดูแล เอาใจใส่พวกคุณ เพราะคิดว่าเราอาจจะไม่ได้เจอกันแบบนี้อีกแล้ว จบๆไปก็ทำงานกันแล้ว โทรมาดึกๆดื่นๆ ผมก็คอยตอบคำถาม พิมพ์ผ่าน IM ยาวๆจนเมื่อยนิ้ว ผมก็บอกให้ ทั้งๆที่ไม่อยากบอกแล้ว เพราะเป็นเรื่องที่ผมเคยสอน และให้ลองทำจริงๆไปแล้วทั้งนั้น แต่คุณนำไปประยุกต์ไม่ได้กันเอง ทั้งๆที่ผมก็เน้นอยู่เสมอว่าเอา concept ให้ได้ มองภาพรวมให้ออก ผมไม่เคยบอกเลยว่าให้จำ code สังเหตุหลายๆครั้งคุณจะ copy code เดิมๆมาแก้ๆอยู่เรื่อย(ส่วนใหญ่ copy มาแก้ไหม่ไม่ได้ก็ยังมาถามผมอีก ว่า compile ไม่ผ่าน) ไม่ยอมที่จะเขียนเองเลย ทั้งๆที่ยังเขียนไม่คล่อง คิดไม่เก่ง ไม่เข้าใจ concept เอะอะอะไรก็ถาม ทั้งๆที่คิดอีกสัก “นิด” ก็ได้คำตอบแล้ว ผมว่าผมสอนให้คิดนะ ไม่ได้สอนให้จำ code ที่ผมให้ทำเป็นตัวอย่าง
เมื่อไม่นานมานี้ เค้าเขียนโปรแกรมหาด้านที่เหลือของสามเหลี่ยมมุมฉากไม่ได้ (ทั้งๆที่รู้ค่าของด้านมา 2 ด้านแล้ว) ที่สำคัญ จบแล้วได้เกียรติยมซะด้วย
อีกอย่างนะผมจะบอกว่า เกรดเฉลี่ย และการที่ได้เกียรตินิยม เป็นเพื่อนกับเราแค่ตอนที่เราเรียนแค่นั้นแหละ จบออกมาทำงาน “มันไม่มีค่า” เพราะเกรดไม่ได้ช่วยให้คุณทำงานได้ และทำงานเป็น บริษัทแทบทั้งหมดที่เพื่อนผมทำงานอยู่ ไม่สนใจว่าคุณจบมาจากไหน ไม่สนในว่าคุณได้เกรดอะไรมา ไม่สนใจว่าคุณเรียนอะไรมาบ้าง เกียรตินิยมเหรือเปล่า “ถ้าคุณทำงานให้เค้าได้ เค้ารับ”
ผมเสียใจนะ และก็ยืนยันนอนยันว่าเสียใจจริงๆ (ไม่ได้ประชด)และยิ่งรู้สึกว่าไม่อยากสอน และเหนื่อยมากๆ ที่เห็นผลลัพธ์ออกมาเป็นแบบนี้ แต่ไม่เป็นไร ผมจะไม่กลับไปสอนพวกคุณอีกแล้ว… ขอให้โชคดี
Filed under: Thought | 2 Comments
-
-
-
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 3.0 United States License.
ตอนผมเรียน ก็มีเพื่อนเป็นคล้ายๆแบบนี้ จริงๆเค้าก็เก่งนะ แต่เก่งอีกแบบหนึ่ง ทฤษฎีแม่น ประยุกต์ไม่เป็น และคงไม่เหมาะกับวิชาชีพนี้ … อาจจะต้องมีเกียรตินิยมสำหรับนักเรียนกลุ่มนี้โดยเฉพาะ… เช่น “รางวัลนักเรียนจำดี” และแนะนำแนวทางอาชีพอื่นๆให้เค้า (ถ้าเค้าไม่อยากทำอาชีพนี้)
แต่ผมมีข้อคิดเห็นอีกอย่างนึงว่า เกรียตินิยม มันติดตัวไปจนสมัครงานนะครับ